Paola Pisciottano

Ik ben opgegroeid in het Berlusconi-Italië van de jaren negentig.
Als kind weigerde ik naar de kleuterschool te gaan, probeerde ik tennis, moderne dans, basketbal, voetbal, hardlopen, volleybal, speerwerpen, klassieke gitaar… Soms vertelde ik mensen dat ik zwanger was en dat het mijn droom was om zangeres te worden zoals Cher… Op een dag werd mijn eerste kat overreden door de auto van mijn ouders – en dat zal ik nooit vergeten…
Als tiener huilde ik omdat ik geen borsten had, ging bij een rockband, ontdekte een passie voor zwemmen, zag de Maagd Maria naar me knipogen, begon een amateurtoneelklas, trad op met plastic mannequins… Het theater was een openbaring, meer dan de knipoog van de Maagd.

Als twintiger studeerde ik af in Filosofie en Esthetica (Alma mater studiorum – Università di Bologna), ontmoette ik acteurs van het Levend Theater met wie ik optrad in voorstellingen en begon ik tegelijkertijd te werken in een vereniging die zich bezighield met fietstochten. Op een dag typte ik op internet « école mise en scène Bruxelles pas cher ». Enkele maanden later ging ik naar het INSAS (Institut national supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion) in Brussel, waar ik in 2017 afstudeerde.
Sindsdien regisseer ik en heb ik tot nu toe twee projecten gecreëerd: c[RISE] en EXTREME/MALECANE. Beide bevragen de plaats waar het private en het intieme politiek wordt, en zijn gebaseerd op een reeks interviews en ontmoetingen in heel Europa met jongeren tussen 15 en 23 jaar.
Sinds 2022 werk ik aan een project dat performance, dans, muziek en beeldende kunst combineert in samenwerking met gehandicapte kunstenaars in La S grand atelier – centre d’art brut et contemporaine.

Ik heb ook gewerkt als geluidsontwerper met onder andere: Virginie Jortay (Ces enfants là), Yo-Sup-Bae (Strange beauty), Isabelle Pousseur (Last exit to Brooklin).

Sinds 2018 ben ik resident kunstenaar bij Ateliers Mommen in Brussel en sinds 2021 onderzoekskunstenaar bij L’L – recherche.